Mijn winkelmandje

 x 

Winkelwagen is leeg

Artsen aan het woord

Vrijwilliger bij de Hypofyse Stichting: Helma Hessels

Ik ben 50 jaar, getrouwd met Richard. Samen hebben we een prachtige zoon, Karsten, 9 jaar. Mijn gezin staat voor mij op nummer 1. In 2004 ben ik geopereerd aan een ‘cranio’ en ben, zoals dat genoemd wordt, een ‘panhypopit’: alle hormoonfuncties zijn uitgevallen. Sinds 2006 heb ik ook diabetes mellitus  (suikerziekte)  in mijn leven mogen verwelkomen; ook een ‘ongenode gast’, by the way.

18 uur per week 
Ik werk 18 uur per week  als coördinator vrijwilligerswerk in een verpleeghuis; een betaalde baan. In september ben ik gestart met een tekenopleiding waar ik een aantal dagen in de week actief mee ben. Hier ligt mijn passie en tevens de uitdaging: “lukt het mij dit te volbrengen?”. Vanaf 2004 tot heden heb ik een zeer hobbelige weg bewandeld, op zoek naar ‘de nieuwe ik’. Dezelfde geestkracht behouden, maar met een nieuw lichaam. Een lichaam dat vooral de eerste jaren na de operatie erg dwars lag, volle vormen aannam en mij vaak in de steek liet, want ik voelde mij totaal uit balans.

Uitdaging
Het niet kunnen meer vertrouwen op je lichaam, onverwacht krachtverlies en onverwachte vermoeidheid. Geestelijk het steeds maar weer bijstellen van doelen en mogelijkheden. Het  realiseren dat er een Helma was van voor en na de operatie. En de energie die het kost om jezelf opnieuw te leren kennen en te accepteren. Daarbij komt ook dat de omgeving,werk, vrienden, familie soms moeilijk kunnen begrijpen/plaatsen door welk proces je gaat, omdat je er uiterlijk vaak gezond (en rond) uitziet. Om met dit alles op een voor mijzelf goede manier om te gaan, blijft een uitdaging en soms een crime.

Duidelijkheid
Onderweg als patiënt kom je allerlei nieuwe mensen tegen:  endocrinologen, neurologen en andere deskundigen, die hun best doen je weer zoveel mogelijk lichamelijk in balans te brengen door o.a. de juiste pilletjes voor te schrijven om de tekorten weer op peil te brengen. Waar ik als persoon steeds meer behoefte aan kreeg was duidelijkheid. Waarom voelde ik mij zo anders? Waarom had ik het gevoel mijzelf te verliezen en waarom koste alles wat ik deed zo gigantisch veel energie?

Ik denk dat ik rond 2006 de eerste keer naar een bijeenkomst ging van de Hypofyse Stichting. Hoewel het zeer confronterend was, gaf het mij ook een gevoel van verheldering, dat ik nog niet eerder was tegengekomen. Door met lotgenoten te praten voelde ik mij gesteund; ik herkende mijzelf in verschillende situaties. Het delen van ervaringen, het voelen van de steun van lotgenoten, het gevoel hebben dat je begrepen wordt was een verademing! Na deze bijeenkomst werd ik ook goed te woord gestaan (telefonisch) door de vrijwilligers van de Hypofyse Stichting; iedere keer als ik vragen had, werd er serieus meegedacht. Dit alles ondersteunde mij ook bij mijn controles in het ziekenhuis. Ik zag het belang van het doorgeven van kennis en ervaring.

Craniowerkgroep
Na het bezoeken van een huiskamerbijeenkomst, realiseerde ik mij dat ik  misschien ook wel een bijdrage kon leveren als vrijwilliger bij de Hypofyse Stichting. In 2007 ben ik vrijwilligster geworden in de ‘craniowerkgroep’. Deze werkgroep komt 3 keer per jaar samen. We worden op de hoogte gehouden van nieuwe ontwikkelingen. We denken o.a. mee met plannen en vragen vanuit het bestuur. Bijvoorbeeld: onlangs heb ik mij met een aantal andere vrijwilligers opgegeven om mee te doen aan de klankbordwerkgroep ‘Zorgstandaard Hypofyseaandoeningen’. In deze werkgroep mogen wij meedenken over de vormgeving van het nieuwe zorgstelsel. Onze werkgroep helpt ook mee bij de voorbereiding van het volgende symposium op 2 juni 2012. Hiernaast ga ik ook nog meehelpen met  het werven van nieuwe vrijwilligers. Deze werving gaat plaatsvinden tijdens het symposium. Verder organiseert de cranio werkgroep 2 à 3  huiskamerbijeenkomsten per jaar voor lotgenoten.

De energie
Hoeveel tijd kost vrijwilligerswerk bij de Hypofyse Stichting? Sommige maanden niets, soms veel tijd, en soms zijn er activiteiten, maar ontbreekt gewoon de energie. Daar is natuurlijk altijd begrip voor; wij zijn immers allemaal vrijwilligers met een beperking. Maar ook met mogelijkheden, want onze ervaringen kunnen ook een ander een stapje verder brengen in het ingewikkeld proces, waarin de meesten van ons beland zijn.

Het is zo belangrijk dat er meer vrijwilligers komen! Er zijn nu ongeveer 25 vrijwilligers. Realiseer je dat alle kleine beetjes helpen; of je nu helpt een huiskamerbijeenkomst te organiseren, of dat je komt koffie schenken tijdens een bijeenkomst, het is van net zoveel waarde! Mij heeft het ook veel gegeven voor mijzelf; het delen van kennis en ervaringen met bijvoorbeeld de ‘craniowerkgroep’ heeft mij een stuk krachtiger gemaakt. Het vrijwilligerswerk levert ook nog eens een heleboel interessante informatie op. 

Laat jouw beperkte energie geen belemmering zijn voor deze uitdaging, want het kan je ook nieuwe energie en zelfvertrouwen geven! De drempel is lager dan je denkt en als je struikelt, word je opgevangen.

Tot ziens!
Groet,

Helma Hessels

2012